می نويسند در مهمانی مجللی که به افتخار فيلسوف مشهور انگليسی برتراندراسل  ترتيب داده بودند خانم پر گويی مدام سوالهايی در باب فلسفه از او می کرد به طوری  که فيلسوف بيچاره را به کلی مستأسل کرده بود و دست بردار هم نبود .

عاقبت زن گفت : خواهشمندم اجازه بفرماييد يک سوال ديگر هم بکنم و ديگر دردسر ندهم .

برتراندراسل گفت : بفرماييد !

خانم پرسيد : دلم می خواست اصلا بدانم مقصود از علم متافيزيک ( مابعد الطبيعه ) چيست ؟

راسل فکری کرد و در جواب گفت : متافيزيک عبارت است از اينکه در اتاق تاريک و ظلمانی در جستجوی گربه سياهی باشيم که هر چند در آن اتاق گربه ای نباشد که پيدايش کنيم .

می کوش به هر ورق که خوانی    

                                             تا معنی آن تمام دانی

                                                                (( نظامی ))

می گويند ديونيسوس (   ( dionisusپادشاه سيراکیوس به دلیل این که دل باخته حقیقت مجرد بود افلاطون را به سِمَتِ مشاور خود برگزید . او به افلاطون گفت : من به آرمان و غایت مطلوب تو ( همان آرمان شهر یا مدینه فاضله ) عشق می ورزم ولی عقایدت را     نمی پسندم .

از این روی وقتی افلاطون پیشنهاد کرد که در اساس کشورش تغیراتی بدهد تا ا هر نوع فساد و رشوه و دزدی رها  شود پادشاه ابرو در هم کشید و از روی بد گمانی لبخند تلخی به او زد.

اما افلاطون با اصرار در عقاید خود اظهار کرد : شخص شما نیز باید د امتحانی شرکت کنید تا معلوم شود برای شغل خویش شایسته هستی یا نه ؟

اخم پادشاه این بار به فریاد اعتراض مبدل شد و گفت : این دیگر خیانت به پادشاه است . وزیران خشمگین هم با او هم صدا شده و گفتند : و طغیان بر علیه حکومت .

دیری نپایید که مردم نیز به صدا در آمدند . افلاطون با مشاهده این صداهای اعتراض گفت :

(( عوام به کسی گوش می هند که صدایش بلندتر است ! ))

دین چیست ؟

و اما تفسیر زیبای مذهب از جانب کسانی که مطمئننا انسان هایی فرهیخته بوده اند و ...

يک فيلسوف تابحال هرگز يک روحاني را نکشته است،
در حاليکه روحانيون فلاسفه زيادي را کشته اند...
"دنيس ديروت"

وقتي که مردم بيشتر آگاه مي شوند،
کمتر به روحاني و بيشتر به معلم توجه مي کنند.
"رابرت گرين اينگر سول"

دين بهترين وسيله
براي ساکت نگه داشتن عوام است.
"ناپلئون بناپارت"

وقتي مروجين مذهبي به سرزمين ما آمدند،
در دست شان کتاب مقدس داشتند و ما در دست زمين هايمان را داشتيم.
پنجاه سال بعد،
ما در دست کتاب هاي مقدس داشتيم و آنها در دست زمين هاي ما را داشتند.
" جومو کيانتا"

روحانى نسبت به برهنگى و رابطه طبيعى دو جنس حساسيت دارد،
اما از کنار فقر و فلاکت مى گذرد.
"سوزان ارتس"

کشيش ها مى گويند که آنها به مردم بخشيدن و خيريه را مى آموزند.
اين طبيعى است.
چون آنها خود از پول صدقه مردم زندگى مى کنند.
همه گداها مى آموزند که مردم بايد به آنها پول بدهند.
"رابرت گرين اينگر سول"

قسمت هايى از انجيل را که من نمى فهمم ناراحتم نمى کنند،
قسمت هايى از آن را که مى فهمم معذبم مى کنند.
"مارک تواين"

به من بگو قبل از تولد کجا بوده اي
تا به تو بگويم پس از مرگ کجا خواهي رفت.
"نيچه"

مذهب مردم را متقاعد كرده كه : مردی نامرئي در آسمانها زندگي مي كند
كه تمام رفتارهاي تو را زير نظر دارد، لحظه به لحظه آن را.
و اين مرد نامرئي ليستي دارد از تمام كارهايي كه تو نبايد آنها را انجام دهي،
و اگر يكي از اين كارها را انجام دهي،
او تو را به جايي مي فرستد كه پر از آتش و دود و سوختن
و شكنجه شدن و ناراحتي است و بايد تا ابد در آنجا زندگي كني،
رنج بكشي، بسوزي و فرياد و ناله كني
... ولي او تو را دوست دارد !
" جورج كارلين"

يكي از بزرگترين تراژدي هاي بشريت اين است كه
اخلاقيات بوسيله دين دزديده شده است.
" آرتور سي كلارك"

مذهب ،
آه خلق ستمديده است،
قلب دنياي بي قلب و روح شرايط بي روح.
مذهب افيون توده هاست .
"كارل ماركس"

آنجا كه علم پايان مي يابد،
مذهب آغاز ميگردد .
" بنجامين ديزرائيلي"

دين،
افساري است که به گردن تان مي اندازند،
تا خوب سواري دهيد،
و هرگز پياده نمي شوند،
باشد که رستگار شويد...
"کائوچيو"

اولين روحاني جهان
اولین شيادی بود
که به اولین ابله رسيد.
"ولتر"

کوروش

سیمای آن پاکیزه سرشت و پیام آور خرد، هماره از سوی شاعران و خرد ورزان ونویسنده گان مورد بزرگداشت قرار گرفته و به نکویی از او یاد آور شده اند. متاسفانه امروزه این پیامبرخرد و عاطفه، در نزد هممیهنانش شخصیتی تقریباً بیگانه و ناآشنا است. او بیشتررنگ و بوی ایرانی داردتا زادو بومی. اوهرگز در کتابهای درسی مکاتب ما که سرچشمۀ دانش فراگیر ملت ازآن جا آغاز می گردد، حضور نداشته است (تنها در کتاب تاریخ ادبیات دری برای صنوف 8 مکاتب تالیف شده در سال 1363 مطالبی نسبتاً مفصل در باره او وفرهنگ اوستایی ذکر شده که پیش ازان در کتب درسی کشور معلوماتی داده نشده است). زردشت با پذیرش برخی از تهدابه های آیینی گذشته و رد برخی از پنداشتهای آنها به گسترش آیین جدید خودش می پردازد.